Het spookt in het Leudal

Het Leudal. Een schitterend bos, gelegen in het hart van Limburg. Mensen wandelen hier vaak en graag. Maar het bos kent een groot geheim.
Na zonsondergang durft niemand dit bos te betreden. De mensen die ooit een poging waagden, zijn nooit meer terug gezien. Opgelost in het donker en de mist. Opgelost in het verleden. Er zouden lichtjes zijn, die je naar een andere wereld leiden. Dwaallichtjes die er voor zorgen dat je nooit meer het bos uitkomt. Dwaallichtjes die dode geesten van de mensheid maken.
’s Avonds na zonsondergang komen de doden hier tot leven. Zonder zelf te weten dat ze dood zijn. Ze dwalen tussen de bomen, op zoek naar de uitgang, de misleidende dwaallichtjes volgend. Eindeloos dwalen ze rond, zonder ooit het daglicht te zien.
De laatste keer dat er mensen een poging waagden het donkere bos in te sluipen was op zaterdag 17 april 1810 op de dag van vandaag precies 200 jaar geleden! Een groep, bestaande uit kinderen en volwassenen uit het naburige Heythuysen en omstreken, meenden het geheim van het Leudal te trotseren. Ze liepen het bos in. De dwaallichtjes volgend. Ze zagen in de verte een groep al lang geleden gestorven, lugubere koppensnellers. Ze probeerden er nog aan te ontkomen maar werden toch nog geslacht en onthoofd. Hun geesten dwaalden verder steeds dieper het bos in. De dwaallichtjes weer trouw volgend.
Zo zijn dus ook deze mensen nooit meer weer gezien. Ze hebben de dwaallichtjes niet op een dwaalspoor kunnen zetten.
Dus wees gewaarschuwd en ga dit bos nooit, maar dan ook nooit na zonsondergang in. Voor diegenen die dit toch wagen is het bidden, dat met deze wezens niet tegen komt. Mocht deze geesten toch het pad kruisen blijf dan vooral rustig, schreeuw niet. Ze lopen in trance en willen eigenlijk gewekt worden naar precies 200 jaar.
Weet waar je aan begint!!!!!!!!